Bir Bardak Suyun İçindeki Sessiz Anlam

Kayseri’de sabahlar sert olur. Rüzgâr, Erciyes’ten aşağı doğru inerken insanın yüzüne ince ince işler, sanki geceden kalan düşünceleri silip götürmek ister. Ben o sabah da yine uykusuzdum. 25 yaşındayım ve son zamanlarda en iyi yaptığım şey, geceleri düşünmek ve sabahları o düşünceleri taşıyamamış gibi yürümek.

Cebimde eski bir defter vardı. Günlük tutmayı bırakmıyorum. Ne zaman içim dolsa, kelimeleri bir yere bırakmazsam taşacakmışım gibi hissediyorum. O sabah da öyleydi. Kendimi bir kahvehanenin önünde buldum. Küçük, köşede kalmış, ahşap masaları yılların yükünü taşımaktan eğrilmiş bir yerdi.

Kapıyı açtığım anda o koku geldi. Tütün, kahve ve zamanın kendisi.

İlk Yudumdan Önce Gelen Sessizlik

İçeri girdiğimde kimse bana bakmadı. Bu şehirde insanlar birbirine bakmayı sever ama sorular sormaz. Garson göz ucuyla baktı, başıyla selam verdi. Bir masaya oturdum. Ellerim cebimdeydi, sanki oraya ait değilmişim gibi.

“Bir sade Türk kahvesi,” dedim.

Sesim bile yorgundu.

Bir süre sonra kahve geldi. Ama yanında bir şey daha vardı. Küçük, ince belli bir bardakta soda.

O an içimde bir duraksama oldu. Garip bir şey. İnsan bazen küçük detayların nedenini hemen anlamaz ama hisseder. Soda, kahvenin yanında, sanki yanlışlıkla konulmuş gibi değil de, yıllardır orada olması gerekiyormuş gibi duruyordu.

Sodanın Sessiz Dili

Bardağa baktım. Kabarcıklar yukarı doğru çıkıyordu. Her biri sanki bir şey anlatmaya çalışıyordu ama sesi yoktu.

Kahveyle soda… Yan yana iki zıt dünya gibi.

Bir yanda ağır, koyu, geçmişi taşıyan bir içecek. Diğer yanda hafif, temiz, neredeyse masum bir şey.

İlk yudumu kahveden aldım. Ağızda bıraktığı tat tanıdıktı ama içimde bir boşluğu da dürtüyordu. Ardından sodadan bir yudum aldım. Serinlik geldi. Sanki boğazımdan aşağıya sadece su değil, biraz da nefes akıyordu.

O an düşündüm: “Neden birlikte geliyor bunlar?”

Kayseri’nin Küçük Kahvehanelerinde Bir Gelenek

Kayseri’de kahve içmek sadece kahve içmek değildir. Bir tür bekleyiştir. Bir haber beklenir, bir insan beklenir, bazen de hiçbir şey beklenmez; sadece zaman geçsin istenir.

Ben küçükken babamla gelirdim bu kahvehaneye. O zamanlar anlamazdım. Kahve içen adamların neden bu kadar sessiz olduğunu, neden gözlerini hep uzaklara diktiğini çözemezdim.

Babam kahvesini içerken soda da isterdi. O zamanlar bana bir şey ifade etmezdi. Sadece “yetişkin işi” gibi gelirdi.

Şimdi anlıyorum.

Bir Hatıra Gibi Gelen Baba Sessizliği

Babam çok konuşmazdı. Ama konuşmadığı şeyler daha ağırdı.

Bir gün burada otururken bana şunu demişti:

“Hayat kahve gibidir oğlum. Serttir. Ama yanında bir şey olursa dayanılır.”

O zaman gülmüştüm. Ne demek istediğini anlamamıştım.

Şimdi o cümle kafamda yankılanıyor. Soda, o kahvenin yanında bir teselli gibi duruyor. Belki de kimse bunu açıkça söylemiyor ama herkes hissediyor.

O gün babamla son gelişimiz olduğunu bilmiyordum. İnsan bazı anların son olduğunu sonradan anlıyor. Ve bu, içe en çok oturan türden bir geç fark ediş.

Kahvenin Ağırlığı, Sodanın Hafifliği

Saralnakliyat’ya hoş geldiniz. Bu yazımızda merak ettiğiniz “Kahvenin yanında neden soda ikram edilir” konusunu sizin için araştırdık.

O masada otururken içimde bir şey kırılıyordu. Hayatımın son aylarda yaşadığım hayal kırıklıkları, işsizlik, yarım kalmış planlar, konuşulmamış duygular… Hepsi kahve gibi çökmüştü içime.

Kahve ağırdı.

Soda ise “devam et” diyordu sanki.

Kendi kendime güldüm. Ne saçma, dedim. Bir içeceğe bu kadar anlam yüklenir mi?

Ama yükleniyormuş.

Bir Aşkın Ardından Kalan Boşluk

O gün aslında başka bir şey için çıkmıştım evden. Eski sevgilimle ilgili bir şey duymuştum. Onu başka biriyle görmüşlerdi. İçimde garip bir boşluk vardı, ne öfke ne üzüntü… Sadece eksiklik.

Kahveyi içerken onu düşündüm.

O da kahve severdi. Ama soda içmezdi. “Anlamsız,” derdi. “Sadece su değil mi o?”

Belki de bazı şeyleri anlamamak, onları reddetmek daha kolaydır.

Soda o an bana onu hatırlattı. Ve içimde küçük bir sızı oldu.

Garsonun Sessiz Cevabı

Dayanamayıp garsona sordum:

“Her kahvenin yanında soda mı veriyorsunuz?”

Gülümsedi.

“Alışkanlık işte,” dedi. “Eskiden beri var. Kahvenin ağırlığını alır derler.”

Bu kadar basit.

Ama basit olan şeyler en derin olanlardır bazen.

Bir Gelenekten Fazlası

Soda, burada sadece bir içecek değil. Kahvenin sertliğine karşı bir denge. Hayatın yüküne karşı küçük bir nefes aralığı gibi.

İnsan bunu ilk başta anlamıyor. Ama zamanla öğreniyor.

Tıpkı hayat gibi.

Erciyes’in Gölgesinde Düşünceler

Camdan dışarı baktım. Erciyes uzaktan görünüyordu. Karla kaplı tepesi, sanki her şeyi sessizce izliyordu.

İçimde bir şeyler çözülmeye başladı.

Hayatımın son yılları, hızlı kararlar, yanlış seçimler, yarım kalan hayaller… Hepsi birer kahve gibi içilmişti. Ve ben hiç soda istememiştim.

Belki de mesele buydu.

Kendime hiç nefes bırakmamıştım.

Küçük Bir Bardağın Öğrettiği Şey

Sodayı bitirdiğimde bardak masada boş kaldı. Ama içimde bir şey dolmuştu.

Garip bir şekilde daha hafiftim.

Kahve hâlâ oradaydı. Sert, koyu ve gerçek.

Ama yanında soda vardı artık zihnimde. O küçük kabarcıkların yukarı çıkışı gibi, içimde de bir şeyler yükseliyordu.

Belki umut.

Belki sadece dayanma gücü.

Bir Şehrin Sessiz Öğretisi

Kayseri böyle bir şehir işte. Bağırmaz, anlatmaz, süslemez.

Ama küçük detaylarla öğretir.

Bir bardak soda ile bile.

O gün kahvehaneden çıkarken rüzgâr biraz daha hafifti. Ya da bana öyle geldi. Bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey vardı: artık kahvenin yanında verilen sodaya sadece bir içecek olarak bakamayacaktım.

O, bir şeyin devam edebilmesi için verilen küçük bir molaydı.

Son Yudumdan Sonra Kalan

Eve dönerken defterimi açtım. Bir sayfa yazdım sadece:

“Bazı şeyler ağır gelir. Ama yanında küçük bir nefes varsa, insan devam eder.”

Defteri kapattım.

Ve ilk kez uzun zamandır içimde bir sessizlik değil, bir hafiflik hissettim.