Kayseri’de Bir Akşam, Düşüncelerimin Gürültüsü
Bugün yine Kayseri’nin o kendine has soğuğu camdan içeri sızarken masamda oturuyorum. Dışarıda rüzgâr ince ince ıslık çalıyor, içeride ise benim kafamın içi daha gürültülü. 25 yaşındayım ve bazen bu yaşın “artık bir şeyleri anlamış olmalısın” baskısı beni yoruyor. Ama ben hâlâ anlamaya çalışıyorum. İnsanları, ülkeleri, haberleri, sosyal medyada dönen o bitmeyen tartışmaları…
Bugün aklıma takılan şey çok garip: “İran Türkiye’ye sinir mi?”
Bu cümleyi ilk duyduğumda bir haber başlığı sanmıştım. Ama sonra arkadaş grubunda, otobüste, kahve içerken bile bir şekilde karşıma çıkmaya başladı. Sanki herkes bir şey biliyor da ben geride kalmışım gibi bir his… Ve bu his içimde küçük bir huzursuzluk oluşturdu.
Otobüste Başlayan Hikâye
Dün şehirler arası otobüste Ankara’dan Kayseri’ye dönüyordum. Cam kenarına oturmuş, kulaklıklarımda hafif bir müzikle dışarıyı izliyordum. Yanımda orta yaşlı bir adam vardı, telefonu elinde sürekli haber kaydırıyordu.
Bir ara kendi kendine söylenmeye başladı:
“İran Türkiye’ye sinir mi ne olmuş, yine gerilim diyorlar…”
İstemeden dikkat kesildim. İçimde garip bir merak uyandı. Sanki bu cümle sadece bir haber değil de, daha büyük bir şeyin başlangıcıydı. Adamın yüzündeki ifade ciddiydi ama ben o ciddiyetin gerçek mi yoksa alışkanlık mı olduğunu anlayamadım.
O an içimden geçen şeyi saklamayacağım: hafif bir hayal kırıklığı hissettim. Çünkü dünya zaten yeterince karışıktı. Bir de ülkeler arası sinir, gerilim, tartışma… İnsan bazen sadece normal bir gün olsun istiyor.
Kendi Kendime Sorduğum Sorular
Otobüs Ankara çıkışını geçerken kafamda sorular büyümeye başladı:
Neden böyle şeyleri hemen büyütüyoruz?
Gerçekten İran Türkiye’ye sinir mi, yoksa bu sadece sosyal medyanın abartısı mı?
Ben neden bu kadar etkileniyorum?
Kendi içimde cevap bulamadım. Çünkü ben aslında siyaset ya da uluslararası ilişkiler uzmanı değilim. Ben sadece Kayseri’de yaşayan, gündelik hayatın içinde savrulan, bazen fazla düşünen bir gencim.
Ama yine de bu sorular içimde yankılandı.
Kayseri’ye Dönüş ve Sessiz Sokaklar
Eve döndüğümde saat akşam yediyi geçmişti. Mahalle yine sakin, sokak lambaları hafif sarı bir ışıkla yanıyordu. Annem mutfakta yemek hazırlıyordu, babam televizyonun karşısında sessizce haberleri izliyordu.
Televizyonda yine aynı konu vardı. Diplomatik açıklamalar, karşılıklı sözler, analizler…
O an içimde tuhaf bir sıkışma hissettim. Sanki dünya çok büyük bir gürültü çıkarıyor ama benim odam o gürültünün içinde küçük bir boşluk gibi kalıyordu.
Kendi kendime düşündüm:
“Gerçekten İran Türkiye’ye sinir mi, yoksa biz mi her şeyi büyütüyoruz?”
Evdeki Sessizlik ve İçimdeki Gürültü
Annem bana çay getirdiğinde yüzümdeki dalgınlığı fark etti.
“Ne oldu yine, çok düşünüyorsun,” dedi.
Gülümsedim ama açıklayamadım. Çünkü nasıl anlatılır ki bu his? Bir haberin insanın içini neden bu kadar meşgul ettiğini nasıl anlatırsın?
O gece odamda uzun süre oturdum. Günlük yazdım. Sayfalar doldu ama hiçbir şey tam olarak netleşmedi. Sadece bir his vardı: dünya biraz daha uzak, insanlar biraz daha gergin, ben ise ortada bir yerde kalmış gibiydim.
Arkadaş Sohbeti: Gerçek mi, Abartı mı?
Ertesi gün arkadaş grubunda konu yine açıldı. Üniversiteden arkadaşım Mert, “Instagram’da gördüm, İran Türkiye’ye sinir mi olmuş ne, sınırda hareketlilik var diyorlar,” dedi.
Herkes bir anda konuşmaya başladı. Kimisi ciddiye aldı, kimisi güldü, kimisi “sosyal medya yine abartıyor” dedi.
Ben sessiz kaldım. Çünkü içimde hâlâ netleşmemiş bir duygu vardı. Ne inanıyordum ne de tamamen reddediyordum.
Ama şunu fark ettim: insanlar belirsizlikten çok çabuk etkileniyor. Ve bu etki bazen gerçeklerden daha güçlü oluyor.
O an içimden şu geçti:
“Belki de mesele İran değil. Belki de biz sürekli bir şeylerden korkmaya alıştık.”
Bir Kafede Kısa Bir Duraklama
Sonra tek başıma bir kafeye gittim. Kayseri’nin o sakin ama hafif soğuk kafelerinden biri… Pencere kenarına oturdum. İnsanlar giriyor çıkıyor, hayat normal akıyor.
Ama benim içimde bir düğüm vardı.
Telefonumu açtım, tekrar baktım: “İran Türkiye’ye sinir mi?” yazan başlıklar, farklı farklı yorumlar, çelişkili haberler…
Bir noktada telefonu kapattım.
Çünkü hissettiğim şey netti: bilgi çoktu ama huzur yoktu.
Duyguların İçinden Geçmek
Bu tür konular bazen insanı düşündüğünden daha fazla etkiliyor. Çünkü sadece bir haber gibi görünmüyorlar. Arkasında başka şeyler varmış gibi geliyor: güven, gelecek kaygısı, belirsizlik…
Benim için mesele artık “İran Türkiye’ye sinir mi?” sorusundan çıkmıştı. Daha çok şu hale gelmişti:
“Ben neden bu kadar kolay etkileniyorum?”
Ve bu sorunun cevabı kolay değildi.
Kendimi düşündüm. 25 yaşındayım. Hayatımı kurmaya çalışıyorum. Bir yandan iş, bir yandan gelecek planları, bir yandan aile beklentileri…
Böyle bir dönemde dünya haberleri bazen insanın zihnine fazla yük biniyor.
Gecenin Sessizliği ve Kendime İtiraflar
Gece olduğunda ışığı kapattım ama uyuyamadım. Tavana bakarken zihnimde sahneler dönüp durdu.
Otobüsteki adam, arkadaş grubundaki konuşmalar, kafedeki telefon ekranı…
Ve hepsinin ortasında aynı cümle:
İran Türkiye’ye sinir mi?
Kendi kendime dürüstçe şunu söyledim: korktuğum şey aslında ülkeler arası bir gerilim değil. Korktuğum şey belirsizlik. Kontrol edemediğim şeyler.
Bu düşünce garip bir şekilde beni rahatlattı.
Umut, Gerçeklik ve Sessiz Bir Kabulleniş
Sabah olduğunda Kayseri yine aynıydı. Sokaklar, insanlar, rutin hayat… Hiçbir şey dramatik şekilde değişmemişti.
Ama ben biraz değişmiştim.
Artık bazı şeyleri daha farklı görüyorum. Her başlığı, her iddiayı hemen içime almıyorum. Ama tamamen görmezden de gelmiyorum.
Sadece daha sakin bakmaya çalışıyorum.
Belki de büyümek biraz böyle bir şeydir: her şeyi çözmek değil, her şeyle birlikte yaşamayı öğrenmek.
İçimde hâlâ sorular var. Ama artık o sorular beni boğmuyor.
Ve en önemlisi, şunu kabul ettim:
Dünya her zaman net olmayacak. İnsanlar her zaman kesin konuşacak. Ama ben kendi iç sesimi biraz daha iyi dinlemeyi öğrenebilirim.
Ve bu bile yeterince büyük bir adım.
Değerli Saralnakliyat okurları, “İran Türkiye’ye sinir mi” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!